خیلی جاها رو واسه دفعه اول بود میدیدیم و خیلی جاها رو هم برای آخرین بار رفتیم که ببینیم . خونه ای که دو سال توش زندگی کرده بودیم ( ماهشهر ) . اولین خونه مشترکمون که چند ماه بیشتر توش دووم نیاوردیم ( سر بندر ) . اسکله ای که خودمون ساختیم و الان حتی تو جاده اش هم راهمون ندادن .  و پتروشیمی که چقدر توش سگ دو زدیم و دعوا کردیم و پیشنهاد رشوه گرفتیم و مثل احمق ها قبول نکردیم .  و الان محصولش رو پشت تریلی دیدیم که دارن بار می زنند .

هتل سر بندری که یک زمانی تنها مکان تفریحی ما بود و تا خود صبح بیلیارد بازی می کردیم تقریبا به یه پادگان شبیه شده بود

 آبادان همون طوری بود. ته لنجی ها و امیری و پهلوی همون طور بودن . بدون هیچ تغییری و بریم همچنان زیبا به جا مانده از دورانی که صنعت نفت دوران طلاییش رو می گذروند . تنها نکته منفیش این کاروانهای راهییان نور بود که مثل پشگل همه جای آبادان و خرمشهر رو کثیف کرده بودن و هر اتوبوسشون واقعا باغ وحشی بود برای خودش .

 بعدش هم دیلم و گناوه و همون جنس ها و شلوغ پلوغی و آبهای نیلگون خلیجی که معلوم نیست تا چند سال دیگه فارسه .

  و دوباره بازگشت به آبادان و خرمشهر و جزیره مینو و گشتی روی اروند و یا شط العرب و یا بقول عربهای خرمشهری شط الاروند

 و یه سر هم رویرو شدن با عراقی ها و دید زدن خاک عراق از فاصله پانصد متری

و بازدید از اپرا هاوس سیدنی

 و بعدش سر زدن به زیگوراتی به جا مانده از سیزده قرن قبل از میلاد

 و دیدن ردیف آجری که به خط میخی روشون نوشته بودن که البته به نسبت دو سال قبل تعداد این آجر ها نصف شده بود .

 و در برگشت بازدید از سد دز . سازه ای که باید افتخار هر ایرانی باشد و البته ایتالیی ها .

برای ساخت این سد ۹۰ مهندس ( این فقط آمار مهندس هاست نه کارگرها ) ایرانی و ایتالیایی که شامل چند خانم هم بوده کشته شدن .

توضیح :  اون اتاقکی که اون بالاست جاییه که شاه از اونجا سد محمدرضا شاه رو افتتاح کرده .

 بعدش هم دور زدن در طبیعت زیبای خوزستان تو سردشت و لالی و ... البته به همراه همسفر همیشگی من ( هر چند که من همسفر همیشگیش نیستم و اون تنها میره کیش ). جاهایی که به علت عدم اطلاع رسانی از دیدها پنهان مانده . جاهایی که از سرسبزی شمال چیزی کم ندارن .

توضیح : الهام این ور رودخونه است ها . اون ور نیست

 و این هم یه عکس از لالی . جایی که مردمش از روی سادگی و مهربونی به هر غریبه ای که میرسن از جاشون بلند میشند و سلام می کنند .

توضیح : اون دو تا ماییم . البته من تو عکس پلک زدم خوب نیفتادم

 بعدش هم یه شب برگشتن به خونه و بعدش هم شمال .

 یه سر خونه پدری خودم . جایی که عاشق سکوت و  آرامشش هستم . فارغ از هر گونه دغدغه و سرشار از محبت و دست پخت های خوشمزه مامانه . که البته به نظر الهام جاییه که آدم از سکوتش حوصله اش سر می ره . ( هر چند که نظر الهام اصلا مهم نیست  )

 و بعدش هم خونه پدر خانم . جایی که از آرامش خبری نیست و صدای ضبظ که یک ضرب داره می کوبه و آهنگهای گوش خراش شمالی پخش می کنه  و هم چنین گشنگی کشیدن دائمی .

و بعدش هم بازگشتن به خونه .

 اما هیچ جا خونه خود آدم نمی شه .