تو کارگاه ماشین افزاری که داشتیم هر دو یا سه نفر باید سر یه ماشین تراش وامیستادن که همه هم گروه بندی شدن و دختر ها با هم و پسر ها با هم . اما از اونجایی که من جلسه اول دیر رسیدم با دو تا دختر به اسمهای سپیده و امیره با هم افتادیم سر یه ماشین ( اون موقع هنوز الهام دنبال من راه نیفتاده بود وگرنه حتما یه جوری خودش رو می انداخت پیش من ) . کلاسها هم از ساعت ۸ صبح بود تا ساعت دو بعد از ظهر یک ضرب و باید یه چکش و شاقول و چرخ دنده تا آخر ترم می ساختیم . من هی جون می کندم و تراش می دادم اما این سپیده دست به کمر فقط مشغول شوخی کردن و حرف زدن و ... غیره بود و اصلا کاری نمی کرد تا اینکه روزی رسید که اولین ساخته امون رو باید تحویل می دادیم دیدم اینها یه قطعه تمیز گذاشتن رو میز و خلاصه بعله ما رو میگی شدیم  . دیدم راه نداره من اینجا شش ساعت جون بکنم اونهم با شکم گشنه اونوقت اینها . یه وحی الهی گفت باید کاری بکنم  . تا قبل از اینکه استاد بیاد شروع کردم به غرغر کردن که این کار کلاهبرداریه و تقلبه و از این حرفها . که بیچاره ها مونده بودن چی کار بکنن . اما از اونجایی که من اهل معامله هستم قرار شد هر جلسه واسه من صبحانه و نهار بیارن و من تو کارگاه بخورم و به دستورات من گوش بدن تا من هم حرفی نزنم . آخ که اون غذا و مخلفاتش چقدر خوب بود تازه حتما هم خودشون باید میپختن و ساندویچ هم قبول نبود . از اون موقع بود که فهمیدم آدم نباید تقلب بکنه وگرنه من که یه بچه پاک بودم و اهل این حرفها نبودم .

  البته آخر ترم یه نیمچه فحشی هم ازشون شنیدم اما خوب دیگه آدم شکمش سیر باشه باقی قضایا خودش حل میشه .